Die voortbestaan van Suid-Afrikaanse landbou sal uiteindelik bepaal word deur of daar steeds jongmense is wat bereid is om die verantwoordelikheid van voedselproduksie op hul skouers te neem.
Suid-Afrikaanse landbou bevind hom tans onder enorme druk. Stygende insetkostes, toenemende regulatoriese vereistes, swak infrastruktuur, energiekwessies, biosekuriteitsuitdagings soos bek-en-klouseer, wateronsekerheid en die algemene ekonomiese klimaat plaas produsente daagliks onder druk. Daarby word boere voortdurend gekonfronteer met beleidsrigtings wat onsekerheid skep oor eiendomsreg, investering en langtermyn-volhoubaarheid.
Teen hierdie agtergrond is dit nie vreemd dat baie jongmense vandag huiwerig is om hul toekoms in landbou te bou nie. Die realiteit is dat moderne boerdery lankal nie meer net ’n leefstyl of familie-erfenis is nie. Dit vereis entrepreneurskap, tegniese kennis, finansiële bestuur, volhoubare hulpbronbestuur en die vermoë om voortdurend aan te pas by veranderende omstandighede. Jongmense wat vandag tot die sektor toetree, moet voorbereid wees op ’n wêreld waar produsente met baie minder ruimte vir foute moet werk as ooit tevore.
Tog bly daar iets besonders aan landbou wat geen ander sektor volledig kan vervang nie. Boerdery gaan nie net oor produksie nie. Dit gaan oor verantwoordelikheid. Dit gaan oor die bewaring van grond, die bestuur van water, die versorging van vee, die instandhouding van gemeenskappe en uiteindelik die voeding van ’n land. Dit is werk wat nie bloot aan die einde van ’n werksdag afgeskakel kan word nie. Vir baie familieboerderye word hierdie verantwoordelikheid reeds van kleins af deel van ’n jongmens se lewe.
Juis daarom speel opvolgboerdery en die betrokkenheid van jongmense ’n kritieke rol in die toekoms van Suid-Afrikaanse landbou. Wanneer kennis, ervaring en waardes van een geslag na die volgende oorgedra word, word daar nie net plase oorgedra nie, daar word stabiliteit, voedselproduksie en gemeenskapsvolhoubaarheid oorgedra. Familieboerdery vorm steeds die ruggraat van groot dele van Suid-Afrikaanse landbou, en die behoud daarvan bly noodsaaklik vir die land se ekonomiese en voedselveiligheid.
Daar bestaan egter ook ’n groeiende behoefte om jongmense wat nie noodwendig uit boerdery-agtergronde kom nie, aan landbou bloot te stel. Die sektor benodig nuwe produsente, tegniese kundigheid, entrepreneurs en mense met ’n passie vir voedselproduksie en landelike ontwikkeling. Indien jongmense slegs blootgestel word aan negatiewe narratiewe rondom landbou, sal die sektor uiteindelik sukkel om die volgende generasie produsente te ontwikkel.
Dit is waarom dit belangrik bly om platforms te skep waar jongmense die waarde, geleenthede en verantwoordelikheid van landbou eerstehands kan beleef. Kompetisies, mentorskap, landbou-opleiding en blootstelling aan die praktyk van boerdery speel ’n belangrike rol om belangstelling in die sektor aan te wakker. Jongmense moet kan sien dat landbou steeds ’n beroep van trots, innovasie en betekenis is.
TLU SA glo dat die gesprek oor die toekoms van landbou nie net in raadsale, parlemente of beleidsdokumente gevoer kan word nie. Die werklike toekoms van landbou lê uiteindelik in die hande van die jongmense wat bereid sal wees om die verantwoordelikheid van voedselproduksie oor te neem. Geen beleid, regulasie of politieke belofte kan die waarde van toegewyde produsente vervang wat bereid is om lang ure, moeilike seisoene en groot risiko’s te trotseer om voedsel te produseer nie.
In ’n tyd waar Suid-Afrika toenemend ekonomiese druk, werkloosheid en voedselsekerheidsuitdagings ervaar, behoort die ontwikkeling van jongmense in landbou ’n nasionale prioriteit te wees. Jong boere is nie net belangrik vir die landbousektor nie, hulle is noodsaaklik vir die stabiliteit van die land as geheel.
Die toekoms van Suid-Afrikaanse landbou sal nie bepaal word deur slagspreuke of politieke retoriek nie. Dit sal bepaal word deur of daar steeds jongmense is wat bereid is om die verantwoordelikheid van die grond, die vee en die voedselmandjie van die land op hul skouers te neem.
